تا که ان نغمه ی جان بخش تو از دور شنید
اندر این مزرع آفت زده ی شوم حیات
شاخ امیدی کاشت
چشم به راه بودم که تو کی می ایی
بر سر شاخه ی سر سبز دل من
که تو کی می خوانی....
پ.ن:(واسه تو): معلومه که قشنگه و معلومه که آشناست منم این شعرو خیلی دوست دارم چون تو نوشتی واسم تو دفتر هندسه... ممنون!
دختری خوابیده در مهتاب
چون گل نیلوفری بر آب
خواب می بیند
خواب می بیند که بیمارست دلدارش
وین سیه رؤیا، شکیب از چشم بیمارش
باز می چیند.
می نشیند خسته دل در دامن مهتاب
چون شکسته بادبان زورقی در آب
می کند اندیشه با خود:
از چه کوشیدم به آزارش؟
وز پشیمانی سرشکی گرم
می درخشد در نگاه چشم بیدارش
روز دیگر
باز چون دلداده می ماند به راه او
روی می تابد ز دیدارش
می گریزد از نگاه او
باز می کوشد به آزارش...
یکتایی در زیستن
یک تویی در عشق...
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا
وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا
شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود
ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا
ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند
در شگفتم من چرا نمی پاشد ز هم دنیا چرا
در خزان هجر گل ای بلبل ظبع حزین
خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا
شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
این سفر راه قیامت می روی تنها چرا؟
تو عاشق اویی
گرچه دانم همه کس عاشق اویند
لیک می ترسم یارب!
نکند راست بگویند؟
راه نمناک
ماهی قرمز افتاده بر خاک...
نه به دستی ظرفی را چرک می کنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و
اندکی سکوت......
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم،هستم
پیش چشمان تو شرمنده هنوز
گرچه از فرط غرور
اشکم از دیده نریخت
بعد تو ،لیک پس از آن همه سال
کس ندیده به لبم خنده هنوز
گفته بودم که از دل برود یار چو از دیده برفت
سالهاست که از دیده من رفتی ولیک
دلم از مهر تو آکنده هنوز
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش
گرکه گورم بشکافند عیان میبینند
زیر خاکستر جسمم باقیست
آتش سرکش و سوزنده هنوز...
تفالی که به مناسبت تولد عزیزترینم به حافظ زدم:
ابر آوازی بر آمد باد نوروزی وزید
وجه می خواهم و مطرب که می گوید رسید
شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه ام
بار عشق و مفلسی صعب است میباید کشید
قحط جود است آبروی خود نمی باید فروخت
باده و گل از بهای خرقه میباید خرید
گوئیا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش
من همی کردم دعا و صبح صادق میدمید
با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ
از کریمی گوئیا در گوشه ای بویی شنید
دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه ای در نیکنامی نیز می باید درید
این لصایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت
وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید
عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق
گوشه گیران را از آسایش طمع باید برید
تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
آنقدر دانم که از شعر ترش خون می چکد
روز تولد تو میلاد عشق پاک است
برای شکر این روز پیشانیم به خاک است
گل ها شکفته اند
باز زمان نغمه سرايي فرا رسيده است
و تو اي کبوتر من که در شکاف صخره ها و پشت سنگ ها پنهان هستي
بيرون بيا و بگذار صداي شيرين تو را بشنوم و صورت زيبايت را ببينم
زيرا اکنون ديگر زمستان به پايان رسيده است.
*******
تو را به جاي همه کساني که که نشناخته ام دوست مي دارم.
تو را به جاي همه روزگاراني که نمي زيسته ام دوست مي دارم.
براي خاطر عطر نان گرم و برفي که آب مي شود و براي خاطر نخستين گلها.
تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم.
تو را به جاي همه کساني که دوست نميدارم دوست مي دارم
سپيده که سر بزند در اين بيشه زار خزان زده شايد دوباره گلي برويد شبيه آنچه در بهار بوييديم
پس به نام زندگي هرگز مگو هرگز....
چگونه از تو درگذرم
چه سان تو را رها کنم
تو را که مهربانیت
مرا به اوج می برد
و لحظه ی دوریت مرا به باد می دهد...
تور اگر بندازن سرش
میشه عروس ماهیها
شاه ماهی میشه همسرش
ماهی نمیشه باورش
تور اگر بندازن سرش
نگاه گرم ماهیگیر
میشه نگاه آخرش...
دوستان این شعر از خودمه خوشحال میشم نظرتونو راجع بش بدونم
و شاید باز هم ناپلئونی دیگر
نه برای سلطنت فرانسه
برای فراموشی دزیره ای
وآشنایی با ژوزفینی برای نامدار ماندن
این بار هم شاید
احساس خنکای هوا بر گونه ها
و دستان قدرتمند ژان باتیستی
بر دانوب
شاید اینبار هم سر نوشت تکراری باشد
شمردن روزهای زندگی اسکار برای یکی
و فراموشی ژوزفین
و آشنایی با ماری لوئیز اتریشی برای دیگری
اما
اما شاید اینبار اینچنین نشود
شاید هیچ اورتانسی
که در عشق پدر خوانده ی خود بی تاب باشد نباشد 
و شاید دستان قدرتمند ژان باتیست
بر دانوب
شاید اینبار دزیره قدش بلند بود
و یا ژان باتیست کوتاه
شاید دیگر ناپلئون یادش نیاید که
پادشاهیش را مدیون پس انداز دزیره است
نه نفوذ ژوزفین
و نه پرنس اتریشی برای صلح...
حرف های ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی:
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه با خبر شوی!
لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود
ای...
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود دیر می شود!
آنچنان مهر تو در این دل جای گرفت
که اگر سر برود مهر تو از دل نرود
روابط را تیره می کند
به گرمای این شعله کوچک ایمان بیاور
عشق...
نجاتمان خواهد داد.
آرزوهایت را یادداشت کن
خداوند آنها را فراموش نمی کند
اما
تو از خاطرت می رود
آن چه امروز داری...
خواسته دیروزت بوده است.
سلام. این شعررا هم دیروز سروده ام البته اگه بشه اسمشو شعر گذاشت
یکی دیگر از همانها.
از همان تنهاترین ها
که باز هم تنها خدا را دارد.
و من همان هستم،
یک تنهای تنها،
که تنها
با تنهاترین تنهاها
سخن می گویم.
و می گویم
و می گویم
سخنم را
و خودم را
و او میداند،
و تنها او میداند
حرفهایم را
و مرا.
و من باز می گویم
نه خودم را
او را
می گویم او را
که بزرگ است.
که پاک است.
که مهربان است...
این ها را می گویم،
با زبانم،
اما دلم
تنها یک چیز میگوید
دلم می گوید:
اوست که تنهاترین تنهاترین تنهاهاست
اما من
اگر تنهاترین تنهاها شوم
باز خدا هست...
